My First Storyfergy_kw
การเดินทางก้าวแรกกลับสู่ถนนนักเขียน เมื่อฉันอายุ 29 ปี
  • วันนี้ 24 กุมภาพันธ์ 2563 เวลา 17.38 นาที
    ฉัน...ในวัย 29 ปี ตัดสินใจกลับมาเขียนอีกครั้ง
    ด้วยเหตุผลง่ายๆ สั้นๆ
    .
    .
    ถ้าอยากเขียน ก็ควรเขียนซะ
    เลิกป่าวประกาศบอกใครว่าอยากเป็นนักเขียน
    เพราะเธอไม่อาจเสกสรรปั้นแต่งมันได้ด้วยลมปาก
    มีเพียงตัวอักษรเท่านั้นจะที่นำฉันกลับไปสู่เส้นทางนั้นได้
    .
    .
    เสียงระรัวคีบอร์ด และการโลดเต้นของปลายนิ้วบนแป้นพิมพ์
    ทำให้ฉันเผลอหัวเราะออกมาแผ่วเบา
    คิดถึงเหลือเกิน
    .
    .
    ฉันผู้ขลาดเขลาทว่าหลงระเริงโลดเต้น
    คิดว่าตัวเองเก่งฉกาจเสียเต็มประดา
    เบาใจกับการผัดวันประกันพรุ่งว่าสักวันนึงเถอะ
    ฉันจะกลับไปสู่วงการมนต์น้ำหมึก
    ประกาศศักดาลือชาชื่อ ให้บรรณพิภพได้ลือลั่นสะท้านสะเทือน
    .
    .
    ความฝันไม่เคยทำให้ใครสมปรารถนาฉันใด
    การที่ฉันมัวแต่รอคอยจนโอกาสหลุดลอยไป
    รอบแล้วรอบเล่าก็ฉันนั้น
    อยากเป็นนักเขียนหรือ...ก็แค่เขียนเท่านั้น เท่านั้นเอง
    .
    .
    สำหรับฉันแล้วข้อความข้างต้นทั้งหมดนั้นไม่อสจเรียกได้ว่าบันทึก
    ไม่ใช่ไดอารี่ ไม่ใช่คำประกาศสัญญาอะไร
    แต่หากมีสิ่งใดที่พอจะนิยามได้
    ฉันขอเรียกมันว่าบันทึกการสนทนาเงียบงัน
    กับตัวฉันเองก็แล้วกัน
    .
    .
    นี่อาจเป็นเพียงจุดเริ่มต้นเล็กๆที่ไม่รู้ว่าจะไปจบตรงไหน
    แต่อย่างน้อยมันก็ทำให้ฉันรู้ว่า
    ฉันคิดถึง และโหยหาความสงบสุข
    ในระหว่างบรรทัดมากเพียงใด
    และการเขียนก็จะยังเป็นอีกหนึ่งกิจกรรม
    ที่ทำให้ชีวิตมีความหมายอีกครั้ง
    .
    .
    ปีนี้จะเป็น 29 ปีที่ดี
    29 ปีที่เรียนรู้ที่จะให้อภัยตนเอง
    เปิดรับสิ่งใหม่ๆ 
    ยอมรับข้อผิดพลาด
    ค้นหาจุดอ่อนและแก้ไข
    ถึงแม้ว่ามีเรื่องที่ทำให้รู้สึก 'สายไป' หลายๆเรื่อง
    เรื่องที่อยากจะวนกลับไปแก้ไข
    แต่ก็ทำอะไรไม่ได้เลย 
    แต่ชีวิตมันก็แบบนี้
    เราต้องยอมสูญเสียบางอย่างไป
    เพื่อแลกกับบางอย่างที่จะกลับคืนมา
    .
    .

    หวังว่าบันทึกนี้จะเป็นบันทึกแรกของการเดินทางระยะยาว
    ที่ถึงจะเริ่มต้นแบบยังจับต้นชนปลายไม่ถูก
    แต่ในที่สุด
    ก้าวแรกก็ได้เกิดขึ้นแล้ว
    .
    .
    อย่าลืมภาพฝัน...ถึงวันที่เธอจะได้จรดลายเซนต์ลงบนหนังสือของตัวเอง
    มาทำให้มันเป็นจริงกันนะ
    ฉันยังเชื่อและศรัทธาในเธออยู่เสมอ
    ไม่มีสิ่งใดสายไป
    ตราบที่เรายังมีลมหายใจ

    #ก้าวแรกของการเดินทางกลับไปสู่ถนนนักเขียน
    #บันทึกการสนทนาเงีียบงันระหว่างข้าพเจ้าและข้าพเจ้า
    #ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ...








Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in