[OS] 7 Years later #แดนฮุนPennello
7 YEARS LATER
  •      7 ปี ที่เราไม่ได้ยิ้มด้วยกัน

         7 ปี ที่เราไม่ได้เล่นเกมส์ด้วยกัน

         7 ปี ที่เราไม่ได้หัวเราะด้วยกัน

         7 ปี ที่เราไม่ได้ร้องเพลงด้วยกัน

         7 ปี ที่ผมกับเขา...ไม่ได้เจอกัน




         "นี่รหัสห้อง 519 ค่ะ คุณพัคจีฮุน"

         "ขอบคุณครับ"

         พัค จีฮุน รับกระดาษที่มีรหัสห้องพัก เขาเอื้อมมือไปหยิบกระเป๋าเดินทางขนาดกลางที่ข้างกายก่อนจะเดินไปที่ลิฟต์ขนาดเล็ก ลิฟต์ที่สำหรับคนร่างสูง 175 ที่คงที่มาตั้งแต่ 5 ปีที่แล้วอย่างพัคจีฮุนเข้าไปยืนในนั้นแค่คนเดียวก็เกือบจะเต็มพื้นที่เสียแล้ว แต่นั่น ไม่ได้อยู่ในความสนใจของเขาสักนิด

         ประตูห้อง 519 ถูกเปิดออกอย่างไม่รีบร้อน จีฮุนเดินตรงเข้าไปในห้องโดยไม่ลืมที่จะปิดประตู เตียงเดี่ยวถูกวางติดกับหน้าต่างบานเล็กของห้อง การจัดวางเครื่องใช้ต่างๆ อยู่ในตำแหน่งที่น่าพึงพอใจอย่างมากสำหรับพัคจีฮุน มือที่แต่ก่อนเคยหนาอย่างที่พี่ๆ ในวงชอบล้อ ตอนนี้มันกลับเล็กและเรียวลงมาก จัดการเปิดผ้าม่านออกทำให้แสงแดดจ้าจากด้านนอกสาดเข้ามา ทำให้ห้องที่เคยมืดดูมีชีวิตชีวาขึ้นมาก 

         จีฮุนยกยิ้มบางๆ เขาเดินไปเปิดกระเป๋าเดินทาง ข้าวของเครื่องใช้ต่างๆ ถูกนำออกมาและจัดเอาไว้ในที่ที่มันควรจะอยู่ เสื้อผ้าสำหรับใส่ 1 สัปดาห์ ถูกแขวนไว้ในตู้เสื้อผ้าสีดำเรียบ เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย มือบางก็หยิบกระเป๋าตังค์ที่ตัวเองวางเตรียมไว้บนเตียงนอนใส่กระเป๋าเป้สะพายหลัง ตบท้ายด้วยการหยิบแมชสีขาวมาใส่

         พัค จีฮุน พร้อมสำหรับการพักผ่อนแล้ว

         ถ้าถามว่าทำไม พัค จีฮุน ในวัย 27 ต้องมาใส่แมชเดินบนชายหาดปูซานแบบนี้ ก็คงต้องย้อนไปถึงอดีตเมื่อ 7 ปีก่อน ในตอนนั้น...วันสุดท้ายของการเป็นศิลปินที่ได้รับความนิยมอย่างมากอย่าง Wanna one จีฮุนและเมมเบอร์ในวง ต่างแยกย้ายกันไป จีฮุนเองก็ผันตัวมาเป็นนักแสดง แต่ก็นั่นแหละ ได้แค่ 2 ปีเขาก็อำลาวงการ
  •      ยุนจีซองและองซองอู กลายเป็นนักแสดงหน้าใหม่ในปีต่อมาหลังการแยกย้ายของ Wanna One คิมแจฮวานซึ่งแน่นอนอยู่แล้วว่าเขากลายเป็นศิลปินเดี่ยวที่ดังพอตัว อีแดฮวีและพัคอูจิน พี่น้องที่ชอบทะเลาะกันบ่อยๆ ก็กลับไปค่ายและทำยูนิตร่วมกับ รุ่นพี่ MXM อย่างยองมินและดงฮยอน มินฮยอนและฮาซองอูก็กลับไปวงของตัวเอง ไลควานลินก็กลายเป็นหนึ่งในเมมเบอร์วงน้องใหม่ที่กำลังขึ้นแท่นมาแรงในช่วงสองสามปีที่ผ่านมา 

         ส่วนคนที่หายเข้ากลีบเมฆไปเลยคือ คังแดเนียล

         พี่คนสนิทของพัคจีฮุนตอนอยู่ Wanna One 

         คังแดเนียลไม่ติดต่อใครอีกเลยตั้งแต่ตอนนั้น เขาไม่รู้ว่าแดเนียลทำอะไร ที่ไหน ข่าวคราวก็เงียบหาย แฟนคลับของเจ้าตัวก็โวยวายในช่วงแรกแต่ไม่นานมันก็เงียบ และไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนไม่เคยมีคนที่ชื่อ คังแดเนียล

         พัคจีฮุน เองก็ไม่รู้จะติดต่ออย่างไร แชทกลุ่มคนพี่ก็ไม่อ่าน แม้กระทั่งแชทส่วนตัว เขาก็ไม่กล้าไปเซ้าซี้อะไรเสียด้วย เลยปล่อยให้มันผ่านไป จนมันกลายเป็นแบบนี้ในที่สุด

         และด้วยเหตุผลที่ว่า เขาอยากเรียนต่อให้เต็มที่ และนั่นก็คือหนึ่งในความต้องการของครอบครัวทำให้เขาต้องตัดสินใจหยุดคิดเรื่องต่างๆ มุ่งมั่นเรียนต่อในมหาลัย พอเรียนจบเขาก็ยังคงร่อนเร่ ไม่หางานทำและยังคงไม่กลับเข้าไปในวงการ จนถึงตอนนี้เขาคิดว่ามันคงยากถ้าหากเขาจะกลับไปดังเหมือนตอนนั้น ศิลปินรุ่นน้องมากมายก็เดบิวท์มาเรื่อยๆ ดังบ้าง ไม่ดังบ้าง ซึ่งนั่นก็เป็นเรื่องปกติสำหรับวงการนี้
         
         แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เขามาที่ปูซานงั้นเหรอ

  •      ก็เพราะคนที่หายสาปสูญนั่นแหละ ที่ทำให้เขาต้องมา และเขาก็หวังว่ามันจะยังไม่สายไป

         'ไว้หลังจบคอนครั้งสุดท้าย นายค่อยเปิดดูนะ'
       
         คังแดเนียลเคยพูดไว้พร้อมกับหมอนรูปทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้าธรรมดาสีชมพูที่เขาชอบ ในตอนนั้นเขาคิดว่ามันดูตลกนิดหน่อยที่จู่ๆ คนพี่ก็ให้อะไรแบบนี้ไว้ แถมยังบอกให้เปิดดูอีก บ้าล่ะ จะเปิดยังไงกัน และสุดท้ายเขาก็ลืมมัน ลืมว่าคังแดเนียลคนนั้นเคยบอกแบบนั้นและลืมไปว่ามีหมอนใบนั้นอยู่ กระทั่งเมื่ออาทิตย์ก่อน ที่เขาขนเอาของเก่าๆ ออกมาแยกจะทิ้ง ก็นึกได้ หาวิธีเปิดตั้งนานจนแทบจะเอากรรไกรมาตัดมันออก แต่ก่อนจะได้ทำแบบนั้นก็เจอได้สีเดียวกับหมอนที่ปักไว้เข้มกว่า พออ่านดีๆ...
     
         'ไว้เจอกันนะ'

         เขาไม่รู้หรอก ว่าคนพี่ที่แสนซื่อคนนั้นหมายความว่ายังไง แต่นั่นทำให้เขาต้องบึ่งมาถึงปูซานเพราะคิดว่าต้องได้เจอ นอกจากที่นี่ เขาก็นึกไม่ออกแล้ว

         แต่ปัญหาคือเขาไม่รู้จักบ้านเจ้าตัวนี่สิ

         พัคจีฮุนหวังว่าการมาครั้งนี้ จะได้เจออีกสักครั้งก็ยังดี ไม่รู้ทำไม แต่หัวใจกลับสูบฉีดแรงขึ้นเมื่อเห็นข้อความนั่น มันทำให้เขานอนแทบไม่หลับ

         อีกครั้ง...ให้ได้พบเจอ

       
  •      "ถึงแล้วครับ...ครับแม่ ผมจะรีบกลับ...รักแม่นะ" 
         
         วางสายจากแม่ที่โทร.มา ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบแผงไข่ไก่ที่อยู่บนชั้นวางในร้านสะดวกซื้อที่ดูใหญ่สุดในแถบนี้ แต่ก็นั่นแหละแถวนี้มันแถบชานเมือง คนไม่เยอะจนดูวุ่นวายเหมือนที่โซล ซึ่งเขาก็พึงพอใจแหละนะ

         "ขอโทษครับ"

         เสียงหนึ่งดังขึ้นทันทีที่เขาหยิบแผงไข่ไก่ขึ้นมาถือไว้ในมือ เขาจะไม่รู้สึกอะไรเลยถ้าเสียงนั่น ไม่ใช่เสียงที่เขาคุ้นเคย...

         "คุณทำกระเป๋าเงินตกไว้หน้าร้าน ผมตามหลังมาเลยหยิบมาให้ แต่กว่าจะหาคุณจะ-"

         เหมือนโลกหยุดหมุนไปชั่วครู่ เขาหันหน้าไปมองคนที่ตัวสูงกว่าและเป็นเจ้าของเสียงที่กำลังพูดอยู่ตอนนี้ และดูเหมือนคนตรงหน้าก็หยุดชะงักไปด้วย 

         ถึงจะมีแมชปิดไว้ทั้งคู่ แต่พวกเขาจำได้...

         "พี่..?"


  •      เสียงเหยียบใบไม้ดังเรื่อยๆ คลอเป็นเสียงดนตรีธรรมชาติแทนความเงียบที่เข้าปกคลุม พัคจีฮุนเดินตามหลังคนที่เขาไม่คิดว่าจะเจอเร็วขนาดนี้ มาได้สักพักใหญ่ แสงแดกอ่อนๆ ของฤดูใบไม้ร่วงส่องผ่านต้นไม้ที่ตอนนี้แทบจะเหลือแค่กิ่งมายังพื้น และร่างของเขา จีฮุนไม่แน่ใจว่าระหว่างคนตรงหน้ากับแสงแดดที่ส่องลงมา สิ่งไหนกันแน่ที่ทำให้เขารู้สึกอบอุ่นขนาดนี้

         "เป็นยังไงบ้าง?"

         คังแดเนียลที่ยังคงเดินย่ำไปข้างหน้าเรื่อยๆ เอ่ยขึ้นมา จีฮุนยังคงจับจ้องไปที่แผ่นหลังกว้างที่ตอนนี้ดูกว้างกว่าเมื่อครั้งที่ยังอยู่ด้วยกัน

         "สบายดีครับ พี่ล่ะ.."

         "ก็เรื่อยๆ..."

         "ผมถามได้หรือเปล่า?"

         เหมือนแดเนียลจะรู้ว่าคนตัวก้อนที่ตอนนี้ผอมกว่าเดิมและดูโตขึ้นอยากรู้อะไร เขายังไม่ตอบในทันที แดเนียลหยุดเดินเมื่อเดินมาถึงแม่น้ำสายหลักของเมืองแถบนี้ ร่างสูงนั่งลงที่ม้าหินอ่อนข้างๆ 

         "จำได้มั้ย ตอนที่ซ้อมเต้น-- ก่อนคัมแบ็คอัลบั้มที่สาม เราแอบหนีไปนั่งเล่นที่แม่น้ำฮันด้วยกัน"
  •      แดเนียลเริ่มพูด จีฮุนจึงตามมานั่งลงข้างๆ คนพี่ มองตามสายตาของคนพี่ไปคืออีกฝั่งของแม่น้ำ มีนักเรียนสองสามคนกำลังนั่งเล่นกันอยู่

         "ที่ตอนนั้น...เราไปกันสองคน?"

         "อืม"

         "พี่มินฮยอนกับพี่จีซองโทร.ตามสายแทบไหม้ จนผมกับพี่ต้องปิดเครื่องหนี"

         เมื่อเห็นว่าแดเนียลไม่พูดอะไรต่อ เขาเลยพูดถึงเรื่องราวในตอนนั่นขึ้น มันเป็นช่วงเวลาที่มีความสุข สำหรับเขาแล้ว มันเป็นหนึ่งในความทรงจำที่มีค่ามากๆ 

         "..."

         ไม่ทีใครพูดอะไรออกมาอีก ทั้งสองปล่อยให้ความเงียบโรยตัว สายลมพัดผ่านเบาๆ แบบไม่ขาดสาย กลิ่นอายของฤดูใบไม้ร่วงอบอวลไปทั่วบริเวณ ซึ่งพัคจีฮุนไม่ชอบแบบนี้เลย...

         "ฉันรอนายตั้งนาน"
  •      แค่ประโยคสั้นๆ ทำให้จีฮุนแทบจะร้องไห้ออกมา เขาว่าเขาพอจะเข้าใจแล้วล่ะ ว่าทำไมคนพี่ถึงบอกแบบนั้น รวมไปถึงทำไมจู่ๆ ถึงพูดเรื่องแม่น้ำฮันออกมา

         'ถ้าหากเราต้องจากกัน พี่จะรอนาย จนถึงตอนนั้น...เราค่อยมาเริ่มต้นความสัมพันธ์กันใหม่นะ ความสัมพันธ์ระหว่างคังแดเนียลและพัคจีฮุน คนธรรมดาๆ สองคน'

         น้ำตาหยดแรกไหลลงอาบแก้มนวลอมชมพูของคนน้อง มือหนาของคนพี่ก็เอื้อมมาเช็ดมันอย่างแผ่วเบา ก่อนที่คนขี้แยจะโผเจ้ากอดคนเป็นพี่เข้าเต็มแรง

         "ผมขอโทษ.."

         แดเนียลโอบกอดคนตัวเล็กแน่นขึ้น ริมฝีปากหนาจูบลงที่กลางกลุ่มผมนุ่มที่ยังหอมเหมือนเดิม แล้วจึงระบายยิ้มออกมา

         "พี่สบายดีใช่มั้ย ไม่ได้เจ็บไม่ได้ ฮึก ป่วยอะไรใช่รึเปล่า?"

         จีฮุนกอดแดเนียลแน่นพร้อมกับสะอื้นไปด้วย แดเนียลลูบผมคนน้องเบาๆ 
  •      "หยุดร้องเถอะเด็กน้อย พี่จะหายไปไหนได้ล่ะ ก็รอคนบางคนอยู่..."

         จีฮุนรู้สึกว่าตัวเองโง่และบ้ามาก ทำไมกันนะ ทำไมถึงลืมคำพูดของคังแดเนียลที่เคยพูดไว้เมื่อครั้งหนีไปเล่นที่แม่น้ำฮันด้วยกันเสียได้ 

         "รักพี่นะ/รักนะครับ"



    7 Years ago...


         'พี่เนียล มีไฟเย็นด้วยอ่ะ ไปซื้อกัน'

         'ไม่เอา วิ่งมาเหนื่อยๆ นั่งก่อน'

         'โอเค~ แต่ต้องพาไปนะ'

         'จีฮุน...อึดอัดมั้ยที่เราต้องอยู่แบบนี้?'

         '...'

         'ขอโทษที่พี่ไม่มีความกล้าพอที่จะบอกทุกคน'

         'ไม่ พี่อย่าโทษตัวเอง มันเป็นสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว...พี่ทำถูกแล้วครับ'

         '...'

         '...'

         'จีฮุน...สัญญากับพี่ได้มั้ยว่าหากเราได้เจอกันอีกครั้ง...'

         '...'

         'ถ้าหากเราต้องจากกัน พี่จะรอนาย จนถึงตอนนั้น...เราค่อยมาเริ่มต้นความสัมพันธ์กันใหม่นะ ความสัมพันธ์ระหว่างคังแดเนียลและพัคจีฮุน คนธรรมดาๆ สองคน'

         '...ครับ'

         'คังแดเนียลรักพัคจีฮุนนะครับ'

         'พัคจีฮุนก็รักคังแดเนียลที่สุดในโลกเลย'








         7 ปี ที่เราได้กลับมาเจอกัน...







         7 ปี ที่เราได้รักกันอีกครั้ง...






         และ ตลอดชีวิตต่อจากนี้...ที่จะได้อยู่ด้วยกัน





          คังแดเนียล ❤ พัคจีฮุน







    -- END --
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in