Janie Is Not So Welljanieishappy
ตอนที่ 2 : คนไข้ออโธปิดิกส์ที่ไม่ปกติ
  • (มีแมวตัวนึงมาบังคับให้เขียนต่อ… อ่ะ เขียนก็เขียน)

    ตอนที่แลัวหยุดไว้ที่ผลเอ็มอาร์ไอและการตัดสินใจว่าจะไม่ผ่าตัด ชีวิตหลังจากนั้น 3-4 เดือนก็ผ่านไปอย่างลุ่มๆ ดอนๆ กิน pregabalin แก้ปวดขา บวกกับ celebrex แก้ปวดหลังไปเรื่อยๆ จนอยู่ๆ ก็รู้สึกตัวเองไม่โอเค ไม่โอเคในที่นี้คือสภาพจิตที่อยู่ๆ เป็นอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้ รู้สึกแว่บอยากฆ่าตัวตายบ่อยมาก วันนึงมากกว่าหนึ่งครั้ง ยิ่งปล่อยไว้นานก็ยิ่งกลัวใจตัวเอง ประกอบกับช่วงนั้นงานหลุดเยอะมาก ทำงานไม่ได้เรื่องเลย เขียนงานอะไรไม่ออกสักอย่าง โดนใครบ่นไรนิดๆ หน่อยๆ ก็น้ำตาเอ่อ สิ่งเดียวที่คิดถึงตอนนั้นคืออยากไปหาหมอจิตมาก แต่เพื่อนก็เอาแต่บอกว่าเราไม่ได้เป็นอะไรหรอก เราแค่คิดมากตามปกติของเราที่ไม่ใช่คนคิดอะไรในแง่ดีอยู่แล้ว ก็ทนอยู่นาน พยายามไม่เดินขอบตึกจอดรถและริมระเบียง ซื้อยาพาราแบบแผงละ 4 เม็ด แทนแผงยาวและกระปุก มีสติทุกครั้งเวลาจะข้ามถนน เขียนบันทึกทุกอย่างที่รู้สึกตอนนั้นใส่โน้ตในมือถือ เขียนต่อกันไปเรื่อยๆ มันก็จะหลอนหน่อยๆ ตอนนั้นก็กะเอาไว้ว่าจะรอนัดหมอออโธแล้วถามหมอว่าอิที่เราเป็นอยู่คืออะไร

    ถึงวันนัดหมอ หลังจากอัพเดทอาการปวดขา ปวดหลัง อันน่าเบื่อให้หมอฟัง เราก็ถามหมอไปว่า “ช่วงนี้มีความคิดแปลกๆ มันเกี่ยวกับยาที่กินมั้ย” หมอมองหน้าแล้วถามกลับมาว่าแปลกยังไง นี่ก็ไม่กล้าบอกว่าหนูอยากตายค่ะหมออออ หนูอยากวิ่งกระโจนจากชั้น 8 ลงไปข้างล่างนั่นค่ะหมอ หนูอยากซัดพาราทั้งกระปุก หนูอยากวิ่งให้รถชนไม่ก็โดดจากสะพานลอย แต่ก็ไม่ได้พูดไป ก็ได้แต่บอกไปว่าก็เป็นความคิดที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ หมอมองหน้าแล้วก็ถามว่า “ลองไปคุยกะหมอจิตดูมั้ย”
Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in