Once upon a timeRadioactive
คุณครูบางระจัน
  • กาลครั้งหนึ่ง.. เมื่อฉันอยู่ ป.3 
    ได้เริ่มเรียนภาษาอังกฤษแบบจริงจังครั้งแรก 
    ฝึกฟัง ฝึกอ่าน ฝึกพูด ฝึกเขียน 
    แน่นอนการที่จะเก่งได้ ต้องตั้งใจเรียน 
    แต่ฉันกลับไม่เป็นแบบนั้น 

    ฉันเป็นแค่เด็กนักเรียนธรรมดา ที่ใครๆก็บอกว่าฉันหัวไว 
    แต่ฉันขี้เกียจ ความอดทนต่ำ ไม่มีความรับผิดชอบ 
    ลืมนั่น ลืมนี่ ลืมสมุดการบ้าน ลืมหนังสือ

    และด้วยความที่เป็นเด็กบ้านนอก 
    ความสำคัญของวิชาภาษาอังกฤษเลยดูท่าทางแล้วว่าไม่น่าได้ใช้งาน 
    รวมๆแล้ว ก็กลายเป็น ไม่ตั้งใจเรียน 

    แต่แล้วทุกอย่างก็เปลี่ยนไป 
    คุณครูประจำวิชา ผู้สอนภาษาอังกฤษ
    มือขวาถือชอล์ค มือซ้ายถือไม้เรียว 
    ตีมือทุกครั้งที่ลืมเอาหนังสือหรือการบ้านมาโรงเรียน
    ฟาดโต๊ะทุกครั้งที่เด็กๆเริ่มส่งเสียงโหวกเหวกโวยวาย
    จนไม่มีใครกล้าละเลยสมุดการบ้าน
    ไม่มีใครกล้าส่งเสียง ทุกคนตั้งใจเรียน
    ด้วยเพราะกลัวความดุของคุณครู 

    ลับหลังท่าน จึงก่อเกิดเป็นฉายาว่า บางระจัน 
    ประหนึ่งท่านเป็นนักรบถืออาวุธพร้อมสู้รบกับเด็กซนอยู่ตลอดเวลา 
    น่าเกรงขาม และ น่ากลัว 

    ใครเลยมันจะเชื่อ 
    เด็กๆพวกนั้นกลับเติบโตมาได้อย่างดี 
    ภาษาอังกฤษ อาจจะไม่เชี่ยวชาญนัก ตามประสาเด็กชานเมือง 
    แต่หากความรับผิดชอบ ความมีระเบียบวินัย ความตั้งใจ กลับพุ่งขึ้นสูง 

    ฉันเองก็เช่นกัน 
    ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ที่อิทธิฤทธิ์ไม้เรียวของคุณครูบางระจัน
    ได้เนรมิตให้เด็กขี้เกียจคนนี้ กลายเป็นเด็กที่เข้าห้องเรียนแล้วต้องตั้งใจ
    ไม่เคยลืมการบ้านเลยซักครั้ง ส่งงานตามเวลา พร้อมด้วยลายมือตัวบรรจงทุกตัวอักษร

    จนถึงวันนี้ 
    คุณครูบางระจันได้กลายเป็นเพียงตำนานให้ทุกคนเล่าขาน
    ว่าครั้งหนึ่งเคยถูกอบรมบ่มนิสัย
    ผ่านกรรมวิธีที่ออกจะโหดไปหน่อย แต่ได้ผลดีมาก
    คุณครูบางระจันจากไปพร้อมกับสิ่งดีงามที่ปลูกฝังไว้ให้กับลูกศิษย์ของท่าน
    และฉันเชื่อว่า 
    ลูกศิษย์ที่ครูอบรมบ่มเพาะให้เติบโตมา 
    จะต้องเป็นคนดี อย่างที่ครูอยากให้เป็นได้อย่างแน่นอน 
    _____________________________________________________________________________________________________
    คิดถึงครูเสมอและตลอดไป
    นักเรียนเลขที่ 20 ผู้ถูกแยกออกมาสอบนอกห้อง เพราะถูกเพื่อนลอกข้อสอบ