ANGEL VOICE - MARKUSSIMONGing GIng Ging
[Detroit : Become Human] Angel Voice 2
  • Title : Angel Voice part 2

    Fandom : Detroit Become Human

    Markus x Simon

    ** Human AU **

    Intro > http://minimore.com/b/1oJHa/1

    Part 1 > http://minimore.com/b/1oJHa/2

    -------------------------------------------------------------------------

    นี่ก็เป็นเวลาเกือบจะครบสัปดาห์แล้วที่มาร์คัสฝากคาร่าให้เอาดอกกุหลาบขาวไปให้นางฟ้าของเขาหรือ 'ไซม่อน สมิธ' (แน่นอนว่าดอกไม้พวกนั้นไม่ได้ถูกเด็ดจากต้นที่โคลอี้ปลูกแล้ว เข็ด) โดยที่ระหว่างนั้นเขาก็มักจะได้รับสายตาทิ่มแทงจากเพื่อนๆรวมถึงคำพูดพวกนี้

    'เฮ้ มาร์คัสนี่มันจะอาทิตย์นึงแล้วนะ คิดจะส่งดอกไม้ไปถึงไหนกัน'

    'มาร์คัสนายมันกากจริงๆ'

    'ผมผิดหวังในตัวคุณจังเลยครับมาร์คัส'


    สาบานกับพระเจ้าว่าเขาอยากเลิกคบคนพวกนี้ชะมัด


    "ฉันพูดจริงนะมาร์คัส นายควรที่จะทำอะไรซักอย่างที่นอกจากการฝากคาร่าให้เอาดอกไม้ไปให้ได้แล้ว"  นอร์ธพูดขึ้นมาระหว่างจดผลการทดลองเคมีตรงหน้าไปด้วย

    "เลิกสนใจเรื่องฉันแล้วตั้งใจทำงานของเธอไปเถอะ"  มาร์คัสเงยหน้าขึ้นมาจากหลอดแก้วมามองคาดโทษเพื่อนสาวคนสนิทของตัวเองแล้วก้มลงไปทำการทดลองต่อ

    "จะไม่ให้ฉันสนใจได้ไงในเมื่อมันเป็นเรื่องของนาย และนายก็เป็นเพื่อนฉัน เรื่องของเพื่อนเท่ากับเรื่องของฉันด้วย"  คำพูดของนอร์ธทำเอามาร์คัสกลอกตาไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย

    "ถ้างั้นเธอก็ควรรู้ไว้ว่าเพื่อนคนนี้ไม่อยากให้เธอยุ่งด้วย"

    "แต่ฉันจะยุ่ง เสียใจด้วยนะมาร์คัส"

    โอเค มาร์คัสคิดว่าตอนนี้เขาควรจะเพิ่มนอร์ธลงในสิ่งที่เขาเกลียด

    "ตั้งใจฟังฉันให้ดีนะมาร์คัส...."  จู่ๆเสียงที่ตอนแรกดูล้อเล่นของเพื่อนสาวก็จริงจังขึ้นมาจนดึงความสนใจของมาร์คัสไป

    "นายจะมาทำตัวเฉื่อยฉา ฝากดอกไม้ไปโดยไม่บอกชื่อไม่ได้แล้วนะ"

    "....."

    "นายคิดว่าตอนนี้นายอยู่ในนิยายวัยรุ่นที่ตอนจบนางเอกจะคบกับส่งดอกไม้มาให้ตัวเองทุกวันโดยไม่บอกชื่อรึไง มันไม่ใช่เลยเพื่อน"

    "นี่เป็นโลกความจริงที่ถ้าเกิดนายไม่ทำอะไรซักอย่างนายจะโดนตัดหน้า แล้วถ้ามันเกิดขึ้นจริงสาบานได้เลยว่าฉันจะไม่สงสารนายเลยซักนิด"  พอเห็นว่าคนตรงหน้านิ่งไปแล้วเธอก็ถอนหายใจออกมา

    "ฉันจะถือว่าฉันเตือนแล้วนะมาร์คัส"

    "รู้แล้วน่า"

    "รู้แล้วก็ดี แล้วก็ช่วยรู้ด้วยว่านายหยดสารเกินไปหลายหยดและมันกำลังจะระเบิด"  สิ้นเสียงนอร์ธ มาร์คัสก็ก้มลงไปมองหลอดทดลองที่ตั้งอยู่บนโต๊ะ

    ตู้ม!

    พร้อมกับควันที่พุ่งจากการระเบิดเพราะเขาดันตั้งใจฟังเพื่อนมากกว่าสนใจการทดลองตรงหน้า....


    หลังจากการกระทำที่สะเพร่าของพวกเขาแน่นอนว่าก็ไม่พ้นกับการโดนทำโทษให้มาทำความสะอาดห้องแลปหลังเลิกเรียน โชคดีที่ระเบิดมันไม่ได้รุนแรงมากแค่ทำให้ควันเต็มไปทั้งห้องไม่งั้นมาร์คัสไม่อยากจะคิดเลยว่าเขาจะโดนทำโทษอะไรบ้าง..

    แต่ตอนนี้มันมีสิ่งนึงที่กวนใจเขาเป็นอย่างมาก....

    "แฮปปี้จังเนอะ"  ทำไมนอร์ธดูแฮปปี้มากกับการที่ได้ทำความสะอาดห้องแลป ทั้งที่ปกติแล้วการโดนทำโทษให้ทำความสะอาดมักจะทำให้เธอหัวเสียเสมอ

    "หืม?...อ๋อ แหงสิ"  คำตอบที่ได้รับมายิ่งทำให้คนตาสองสีขมวดคิ้วมากกว่าเดิมจนนอร์ธสังเกตได้

    "ก็ตอนนี้เลยเวลาเข้าชมรมไปนานแล้ว แถมวันนี้คาร่ายังต้องรีบกลับไปรับน้องอลิซที่โรงเรียนประถมด้วย"

    "อาฮะ..." 

    "นั่นก็หมายความว่าตอนนี้คาร่าน่าจะกลับบ้านไปแล้ว"

    "......"  จู่ๆมาร์คัสก็รู้สึกว่าห้องแลปนี้เย็นขึ้นมาแบบกะทันหันทั้งที่ไม่ได้เปิดแอร์

    "และนั่นก็หมายความว่า......"  นอร์ธลากเสียงยาวพลางยกยิ้มให้เพื่อนสนิท

    "นายจะต้องเป็นคนเอาดอกไม้ไปให้นางฟ้าของนายเองไงมาร์คัส"

    "........"  


    โอเค นี่มันหายนะชัดๆ

    มาร์คัสคิดแบบนั้นโดยที่ตอนนี้เดินวนไปมาหน้าห้องชมรมขับร้องประสานเสียงรอบที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้

    หลังจากที่นอร์ธบอกว่าคาร่ากลับไปแล้วสมองของเขาก็เบลอไปมด รู้ตััวอีกทีก็คือมายืนอยู่หน้าห้องชมรมของนางฟ้าโดยที่ในมือกำดอกกุหลายขาวที่ซื้อมาไว้แน่นซะแล้ว

    และแน่นอนว่าเสียงร้องเพราะๆนั่นก็ยังคงดังเล็ดรอดออกมา

    ให้ตายๆ เอาไงดีเขาควรจะยืนรอจนกว่าอีกคนจะออกมา หรือว่าจะเอาดอกไม้ทิ้งไว้ดี

    ไม่ได้ๆ ถ้านางฟ้าเผลอเหยียบเข้ามันต้องไม่ดีแน่ๆ

    หรือว่าจะพิงประตูเอาไว้ดี

    ถ้านางฟ้าไม่เห็นล่ะ

    เอาไงดีวะมาร์คัส!!!!

    ขณะที่มาร์คัสกำลังทะเลาะกับตัวเองก็ไม่ได้สังเกตเลยว่าเสียงร้องในห้องนั้นเงียบลงแล้วพร้อมกับประตูที่ถูกเลื่อนออก

    "......"

    "......"

    ไม่มีใครพูดอะไรออกมาดวงตาทั้งสองคู่สบกันโดยไม่ได้ตั้งใจก่อนที่คนหลบสายตาจะเป็นเจ้าของดวงตาต่างสี

    "อา....คือ"  มาร์คัสกำลังรู้สึกประหม่า เขายกมือเกาท้ายทอยก่อนจะตัดสินใจยื่นดอกไม้ในมือให้อีกคน

    "ให้ผมหรอครับ?"  ไซม่อนยิ้มอย่างแปลกใจแล้วยื่นมือไปรับเจ้าดอกกุหลาบสีขาวมาถือไว้

    "อืม..."  สิ้นเสียงมาร์คัสทุกอย่างก็กลับสู่ความเงียบอีกครั้ง ระหว่างทั้งสองคนไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนสุดท้ายคนที่ทนกับบรรยากาศไม่ไหวก่อนก็คือมาร์คัสเอง

    "เอ่อ ฉันมาร์คัส แมนเฟรด..."

    "ผมไซม่อน ไซม่อน สมิธ"

    "ยินดีที่ได้รู้จักนะไซม่อน" 

    "เช่นกันครับมาร์คัส"

    มาร์คัสคิดว่าคืนนี้เขาน่าจะนอนฝันดีเพราะรอยยิ้มของฟ้า


    TBC


    Bonus

    "กลับมาแล้วครับ"

    "อ้าว กลับมาแล้วหรอไซม่อน...หืม ดอกกุหลาบขาวอีกแล้วหรอจากคุณขี้อายอีกล่ะสิ"

    "อย่าแซวสิแดเนียล"

    "โอเคๆ ไม่แกล้งแล้ว แต่ขอถามหน่อยตกลงรู้ยังว่าคุณขี้อายเป็นยังไง"

    "รู้แล้วครับ"

    "ถ้างั้นเขาเป็นยังไงล่ะ บอกพี่สาวคนนี้หน่อยเร็ว"

    "เขาดูดีแต่ว่าก็น่ารักมากๆเลยครับ"

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in