ฉันเดินทางข้ามมหาสมุทรอินเดียเพื่อมาเจอเธออย่างน้อยเดือนละหนึ่งครั้งployapha.j
มกราคม
  • ปีใหม่...ใครๆก็กลับบ้าน

    รวมถึงตัวเราด้วย อยากกลับบ้านเหลือเกินเพราะเดือนมกราคมมีบินกรุงเทพแค่ไฟล์ทเดียวเอง แต่ยังไงก็ยังโชคดีตรงที่ช่วงต้นเดือนเรามีวันหยุด ระหว่างวันที่ 2 - 4 ต้องบินไปโดฮาวันที่ 5 และมีวันหยุดวันที่ 6 ซึ่งตั้งแต่ได้ตารางบินมาก็เล็งไว้แล้วว่าถ้าเรากำจัดไฟล์ทโดฮาออกไปได้ เราจะมีวันหยุดยาวติดต่อกัน 5 วัน ประกอบกับวันที่ 1 เราจะถึงดูไบตอนประมาณ 6 โมงเช้า ซึ่งถ้าเรารีบเดินทางมาถึงกรุงเทพตอนเย็น ก็จะได้อยู่ในกรุงเทพเพิ่มอีกหนึ่งคืน



    ฮัดช่า! นี่แหละ เวลานี้ล่ะที่เหมากับการกลับบ้านมากที่สุด กลับไปสุขสันต์วันเกิดเธอ ไปทำบุญรับปีใหม่ กลับไปกินอาหารไทยทุกอย่างที่อยากกิน


    เมื่อคิดได้ดังนี้แล้วเราก็เริ่มปฏิบัติการแลกไฟล์ทในทันที พยายามหาวันหยุดเพื่อแลกกับไฟล์ทโดฮาให้ได้ ยอมจ่ายเงิน 300 Dhr ให้กับลูกเรือคนอื่นเพื่อวันหยุดหนึ่งวันมาครอบครอง (ทุนนิยมนี่มันเชี่ยจริงๆ)










    ปีใหม่...ใครๆก็กลับบ้าน

    ไม่ใช่แค่เราแต่รวมถึงคนทั้งโลกที่เดินทางไปนู่นไปนี่ในช่วงเทศกาล



    ตั้งแต่ตอนที่เราอยู่ที่โอซาก้า เราพยายามเช็คไฟล์ทบินวันที่ 1 มกราคม ซึ่งสายการบินของเราบินจากดูไบมากรุงเทพทั้งหมด 6 เที่ยวบิน


    เต็มหมด
    ไม่ใช่เต็มธรรมดาด้วย เต็มจนล้นเลยล่ะ


    ไม่เป็นไร...ลองดูไฟล์ทไปภูเก็ต 2 ไฟล์ทก็ดูล้นๆปริ่มๆ เหมือนจะได้แต่ก็ยังไม่แน่ใจ เอาตามความจริงในฐานะคนไทยเราก็ภูมิใจนะที่นักท่องเที่ยวให้ความสนใจมาเที่ยวประเทศไทยกันเป็นจำนวนมาก แต่ในแง่ของมนุษย์ผู้ห่างบ้านและต้องลุ้นเที่ยวบินนี่มันไม่ดีเล้ยยยยย





    เราไลน์ไปหาเธอ บอกให้เธอช่วยเช็คเที่ยวบินภูเก็ต - กรุงเทพให้หน่อย เราคิดว่าเราน่าจะได้ขึ้นไฟล์ทดูไบ - ภูเก็ตนี่ล่ะและเราก็หายไปทำงาน




    เก้าชั่วโมงให้หลังเราเปิดมือถือมาก็ถึงกับช็อก ทุกไฟล์ทสู่ประเทศไทยเต็มหมดจนล้น และเธอก็หวังดีจองไฟล์ทภูเก็ต - กรุงเทพให้เราแล้วเรียบร้อย....














  • ณ ตอนนั้นเรางงไปหมด ทำอะไรไม่ถูก ปริ่มๆน้ำตาจะไหลด้วยความเสียดายตั๋วเครื่องบิน ลากกระเป๋าด้วยความเหนื่อยอ่อนไปแปะอยู่หน้าคอมในห้องนอน


    สไปก์ไปหาเธอด้วยความอ่อนล้า มือก็คลิกหาเที่ยวบินอื่นไปด้วย และทางเดียวที่เราจะได้กลับก็คือ



    จองตั๋วบิสเนสไฟล์ทดูไบ - ภูเก็ต



    จุดนั้นเราเป็นบ้า ร้องไห้โฮอยู่หน้าคอม คิดว่าให้เรายอมจ่ายกี่หมื่นกี่แสนก็ได้เพื่อที่จะได้กลับไปเจอหน้ากันห้าวัน โดยมีเธอปลอบผ่านสไกป์ว่าถ้าเหนื่อยและลำบากก็ไม่ต้องมาก็ได้ ช่างเงินที่จองไปเถอะ และห้ามไม่ให้เรากดซื้อตั๋วบิสเนส


    เธอวางสายไปเพราะต้องขับรถกลับกรุงเทพ...






    เราปาดน้ำตาทิ้ง เราไม่ยอมแพ้ง่ายๆ เราจะกลับกรุงเทพ
    เราจะข้ามมหาสมุทรอินเดียเพื่อไปเจอเธออย่างน้อยเดือนละหนึ่งครั้ง







    เราไปอยู่ที่สนามบินตั้งแต่สิบโมงของวันที่ 1 มกราคม 2560

    11:45 DXB - BKK  ไม่ได้ขึ้น
    12:45 DXB - HKT  ไฟล์ทนี้ไปภูเก็ตที่คาดว่าจะได้ขึ้น บ๊ายบาย โดนช่วงชิงไปต่อหน้าต่อตา
    20:15 DXB - BKK  ไม่ได้ขึ้นอีกกกกกก เลยวิ่งไป Terminal 1 ไปรอการบินไทยรักคุณเท่าฟ้า
    21:30 DXB - BKK  การบินไทยรักคุณเท่าฟ้า แต่ทว่าไม่รักเราในวันนี้ เต็มหมดค่ะ ไม่ได้ขึ้น
    22:35 DXB - BKK  กลับมารอสายการบินตัวเอง ก็บ๊ายบาย
    03:05 DXB - BKK  เช้าวันใหม่ สวัสดีวันที่ 2 ก็ยังคงไม่ได้ขึ้นอีกว้อย



    พอถึงจุดนี้ก็เริ่มคิดแล้วว่าจะกลับไปนอนมั๊ย เสียเวลาไปเต็มๆวันนึงแล้วนะ จริงๆเราซักผ้า ถูบ้าน ทำกับข้าวอยู่ที่ดูไบก็ได้ คิดถึงกันก็แค่สไปก์หากันก็พอมั๊ง


    แต่... ไหนๆก็ไฟท์มาจนถึงตอนนี้แล้ว ไปให้สุดทางสิวะ ความหวังสุดท้ายของเราคืออออออออ






    03:30 DXB - RGN

    ในเมื่อกรุงเทพมันเต็มนัก เราก็ไปย่างกุ้ง!





    สุดท้ายเราก็ได้มานั่งบนเครื่อง มุ่งสู่นครย่างกุ้ง ระหว่างที่อยู่บนเครื่องก็ไม่หลับอีกทั้งๆที่เหนื่อยมากๆเลยล่ะ เราดูหนังไป 2 เรื่องคือ ​Ice Age: Collision Course กับ Kubo and the two strings (ชอบโคบูมากกกกกกกกกกกก เสียดายที่ไม่ได้ไปดูในโรงหนังเลยล่ะ)




    พอมานึกๆดูแล้ว... จะว่าไปวันที่แรกของปีก็ไม่ใช่วันที่แย่สำหรับเรานะ แม้ว่าจะเหนื่อยมาก ไม่ได้นอน และผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันมีหลายตอนเหมือนกันที่เราพบว่าแม้ว่าเราจะอยู่ในสถานการณ์ตึงเครียดขนาดไหน เราก็ยังยิ้มให้คนรอบข้าง กล่าวขอบคุณกราวด์สตาฟและบอกว่าสวัสดีปีใหม่ คุยเล่นแก้เครียดไป ไม่ได้ทำหน้าบูดหรือปึงปังใส่คนอื่น


    การโมโหเป็นฟืนเป็นไฟไม่ได้ทำให้เราได้ขึ้นเครื่องเร็วขึ้น แต่กลับไปสร้างความกดดันและหนักอกหนักใจให้กับเพื่อนร่วมงานอีกต่างหาก แถมยังเป็นการแสดงกิริยามรรยาทที่ไม่ดีให้คนอื่นได้รับรู้อีกด้วย


    ส่วนการไปต่อเครื่องที่ย่างกุ้งก็ดีไปอีกแบบ อย่างน้อยก็ได้ลองกินอาหารพม่าเป็นครั้งแรกและได้มีตราประทับในพาสสปอร์ตด้วยล่ะ :)








    และแล้วเราก็ข้ามมหาสมุทรอินเดียมาเจอเธอในวันที่ 2 มกราคม 2560
    สุขสันต์วันเกิดและสวัสดีปีใหม่ย้อนหลัง


    เจอกันใหม่เดือนหน้า :)





เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in