lost on the roadREC-TAN-GIRL
(สัตว์)ตรูและเพื่อนใหม่
  • วันหยุดที่ตั้งใจจะใช้ชีวิตธรรมดา

    ไม่คาดหวังที่จะได้รับการเซอร์ไพรส์ใดๆ
    จากวันธรรมดาแบบนี้

    วันก่อนเราค้นพบร้านกาแฟใหม่ ใกล้ๆที่พัก
    และตั้งใจว่าจะกลับมาอีกและใช้เวลากับตัวเอง ทำงานนู่นนี่ ในวันหยุด ที่ร้านนั้น


    เราเลือกที่จะเดินเหมือนเดิม 
    และก็มั่นใจว่าคราวนี้ไม่หลงแน่นอน
    ปรากฏว่า

    ห ล ง จ้ ะ...

     
    เราตัดสินใจเปิดแผนที่ดู
    ในขณะที่เรากำลังก้มลงเดินดูแผนที่ในมือถือ
    หวังว่าจะช่วยชีวิตเราได้
    เราเปิดและเดินตาม ไปเรื่อยๆ
    โดยที่ไม่รู้เลยว่า มันกำลังพาไปทิศตรงข้าม!!!
    ไม่เข้าใจทำไมถึงไม่ฉลาดเรื่องแผนที่ซะที?

    นั่นยังไม่ใช่ประเด็นของวันนี้
    แต่ขณะเดียวกันที่เรากดดู กดขยายแผนที่อย่างจริงจัง
    มีชายหญิงสองคนเดินกำลังจะสวนเราไป
    ผู้หญิงกรีดร้องขึ้นมา

    จนทำให้เราตกใจ

    สงสัยและถามออกไปว่า
    “กรี๊ดอะไรหรอคะ?”

     เพราะเราไม่เข้าใจเหตุผลที่เขาจะกรีดร้องได้
    นอกจากจะกรี๊ดใส่เรา?

    ก็แหงงง พึ่งเดินสวนกันไปเมื่อกี้นี่...
    “งู!!!!!!” ผู้หญิงคนนั้นร้องเสียงดัง
    ได้ฟังแค่คำเดียวเราไม่ลังเลที่จะพุ่งทะยานตัวเองไปข้างหน้าให้เร็วกว่าเดิม

     จนแน่ใจแล้วว่าเราห่างมาจากจุดที่ตัวเองยืนอยู่เมื่อสักครู่ 

    เราแน่ใจว่านี่เป็นความกลัว

    ไม่มีอะไรในโลกที่เราจะกลัวไปกว่าสัตว์ชนิดนี้แล้ว
    ผู้หญิงคนนั้นก็กลัวดูกลัวสุดขีดพอกัน 
    แต่งูไม่ตามมาก็โอเค
    เราไม่คิดแม้แต่จะชะเง้อมองดูว่ามันตายหรือเป็น ด้วยซ้ำ

    คิดไม่ออกเลยว่าเมื่อกี้ถ้ามันเกิดอยู่ใกล้เรากว่านั้น ถ้าเรายืนอยู่ตรงนั้นนานกว่านั้น
    แล้วผู้หญิงคนนั้นไม่กรีดร้องจะเป็นยังไง? 
    เราเดินออกมาจากตรงนั้นพร้อมกับสองคนนั้นที่เลือกเดินย้อนกลับไปทางเดิม
    ที่เขาพึ่งเดินมาพร้อมกันกับเรา 
    การเดินทำให้เราเจอสัตว์ที่เรากลัวมากที่สุดใครจะไปคิดว่าจะเจองู ในกรุงเทพล่ะ?
    ฮืออออ 

    แต่การที่เราเดินก็ทำให้เราเจอคนน่ารักเพิ่มขึ้นอีกสองคน
    เราถามน้องสองคนว่ากำลังจะไปไหน ปรากฏว่า เขาจะไปร้านบุฟเฟ่ต์ใกล้ๆ ร้านกาแฟที่เราจะไปพอดี
    เราก็เลยถือโอกาสเดินไปพร้อมกันกับเขากลายเป็นเราสองสามคน
    (ฉันไม่ได้เจตนาจะไปเป็นก้างขวางคอใครนะฮะ)
    เราสามคนเดินไปถามแม่ค้าใกล้ๆ เพราะดูแผนที่ไม่รู้เรื่อง!!!
    ก็ได้ตำแหน่งที่จะไป 

    โอเค เลี้ยวไม่กี่ที น่าจะไปถูกได้แน่นอน 
    เราและน้องผู้หญิงเดินไปคุยกันไปปล่อยให้น้องผู้ชายดูแผนที่แล้วคอยบอกให้เราเลี้ยวก็พอ
    (แอบร้ายเนอะแต่เราก็กลัวจะพาน้องเลี้ยวผิดไง)
    เรารู้สึกถึงโมเมนต์ของความน่ารักที่เกิดขึ้นในตอนนั้นคือมันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดานะ
    แต่สำหรับช่วงเวลาที่เราหลงทางอะ 

    เราพบว่า

    เห้ยยยยยย~ 

    เราไม่ได้หลงทางอยู่คนเดียวนะ ใครๆเขาก็หลงกัน (ทำให้เรารู้สึกมีเพื่อน)
    เราไม่ได้โดดเดี่ยว ไม่ได้อยู่ลำพังบนโลกใบนี้
    เพียงแค่เราต้องออกไปใช้ชีวิต
    ไปค้นหา
    ความงามของชีวิตมันเกิดขึ้นจากช่วงเวลาแบบนี้จริงๆ
    ช่วงเวลาที่เราไม่ได้คาดหวัง
    ช่วงเวลาที่เราไม่ได้คิดว่าควรจะได้รับ
    แต่เรากลับได้รับมัน 
    ความสุขมันล้นอยู่ข้างใน 
    และเราขอน้อมรับสิ่งนี้จากสิ่งที่ธรรมชาติมอบให้

     
    เมื่อคุยจบเรากล่าวถ้อยคำที่แสนธรรมดาต่อกัน คือ “ขอให้โชคดี”
    นั่นก็นับเป็นวันที่ดีอีกวันของเราแล้ว


     
     

Views

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in