บันทึกการฝึกงานฉบับหนีโควิดboonyawee
หนังสือเด็ก/ฉัน/ตลาด


  • เมื่อสัปดาห์ที่แล้วเราให้พี่ดูงานเก่า ๆ ที่เคยเขียน
    แน่นอนว่าสิ่งที่รู้สึกก็คือ 'ต้องปรับอีกเยอะเลย' อะไรทำนองนี้ 
           ประการแรกเราวาดมุมมองภาพได้ไม่กี่แบบ ซึ่งพี่แนะนำว่าให้ลองดูงานอาร์ต อนิเมชั่น หรือหนังสือจัดบ้าน/อินทีเรียบ่อย ๆ 
           ประการที่สองตัวละครของเราหน้าตาไม่เหมือนเดิม ทำนองว่ามี 10 หน้า ตัวละครก็เปลี่ยนไปทุกหน้า คำแนะนำของพี่คือวาดบ่อย ๆ 
           ประการที่สามเรื่องที่เราเขียนสนุกไม่พอ หนังสือเด็กต้องสนุกกว่านี้ วิธีแก้คืออ่านหนังสือเด็กเยอะ ๆ สนใจแนวไหนก็อ่านแนวนั้น ข้อแนะนำจากพี่อีกข้อคือ เราควรมีข้อคิดในเรื่องมากกว่านี้ ประมาณว่าจะมีแค่ความมีน้ำใจอย่างเดียวคงไม่พอ น่าจะมีมิตรภาพ ความเสียสละด้วย เวลาแม่ ๆ ที่ซื้อมาถามเราจะได้ตอบได้ 
           และประการที่สี่ซึ่งสำคัญมากคือเราต้องดูตลาดว่า 'ตลาดสนใจแบบไหน' คำแนะนำก็คืออ่านเยอะ ๆ อ่านเท่าที่จะอ่านได้ ซึ่งพอมองดูแล้วก็ต้องปรับและเรียนรู้กันไป(อีกเยอะ) ซึ่งแน่นอนอีกว่าความชอบแต่ละคนไม่เหมือนกัน แต่เราก็ต้องจับความชอบที่คนส่วนใหญ่ชื่นชอบ อธิบายแบบงง ๆ เพราะโดยส่วนตัวก็ไม่แม่นด้านการตลาด 
            แต่ในทุกเรื่องราวที่เราเขียนมักเชื่อมโยงกับตัวเอง อาทิ เราเคยรู้สึกแบบนี้ เราเคยเป็นแบบนี้ เราเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ ในความรู้สึกของเรา ถ้าเรารู้สึกเราถึงจะเขียนมันออกมาได้ เหมือนเรากอบโกยมวลความรู้สึกของเราผ่านเรื่องราวเหล่านั้น 
           มีครั้งหนึ่งเราเดินผ่านเด็กหญิงในสวนสาธารณะ เธอเดินไปมาบนรากต้นไม้ขนาดใหญ่ แล้วก็พูดขึ้นว่า ถ้าแม่ไม่ขึ้นมาแม่จะโดนจระเข้กินนะ ในใจเราก็นึกขึ้นได้ว่านานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้เล่นแบบนี้ อาจจะ 9 ปี หรือ 10 ปี เรากลายเป็นหญิงสาวที่เดินเอื่อยเฉื่อยในสวนและคิดอยากกลับบ้านไปนอนตีพุงเพียงอย่างเดียว พลังแห่งจินตนาการเหมือนมอดไหม้ไปตามการเติบโตอย่างไรอย่างนั้น เช่นนั้นแล้วเราเลยอยากเขียนเพื่อให้ใครหลายคนหวนนึกถึงวัยเยาว์ของตัวเอง หรือสนุกไปกับเรื่องราวที่เราแต่งแต้ม ความปรารถนาของเรามีเท่านี้ แต่อย่างไรเสียก็ต้องมีการปรับตัวเสียหน่อย จะเอาใจตัวเองเป็นใหญ่ไม่ได้ นี้ก็เป็นสิ่งที่เราเองเรียนรู้มาตลอดเช่นกัน

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in