บันทึกการฝึกงานฉบับหนีโควิดboonyawee
ไกลบ้าน
  • เช้าวันนี้ฝนตก
         แต่ระยะทาง 40 กิโลเมตรจากบ้าน เปลี่ยนแปลงจากท้องฟ้าที่มืดครึ้มกลายเป็นใสกระจางราวกับโลกอีกใบ ก่อนจากบ้านแม่อวยพรฉันขอให้เป็นที่รัก จงพยายามและอย่ากล่าวคำว่าทำไม่ได้ ฉันพยักหน้ารับถ้อยคำเหล่านี้คุ้นเคยดีราวกับสลักลึกในจิตใจ

       การทำงานวันแรกเป็นไปอย่างราบรื่น งานชิ้นแรกที่พี่มอบให้ฉันกับเพื่อนคือแก้ไขคำจากหนังสือหมอประเสริฐ เนื่องจากคุณหมอต้องการมาตีพิมพ์ใหม่กับทางสำนักพิมพ์แต่ไม่มีไฟล์ต้นฉบับ พวกเราจึงต้องแปลงจากไฟล์หนังสือเล่มเก่ามา กระนั้นเทคโนโลยีก็ไม่สามารถมอบความสมบูรณ์แบบแก่เราได้ พี่แตมจึงมอบหมายให้เราแก้ไขให้เรียบร้อย ฉันนั่งแก้ตั่งแต่ช่วงสายจนเลิกงาน พยายามพิถีพิถันที่สุดแต่ก็ยังมีจุดผิดผลาด พอตรวจจนแน่ใจจนนับครั้งไม่ถ้วน จึงกล่าวกับพี่ว่าเสร็จแล้วแต่ก็ไม่กล้าบอกอย่างมั่นใจว่าดีที่สุด จึงได้แต่พยายามอย่างที่สุดไป

           บรรยายกาศในที่ทำงานค่อนข้างวุ่นวายเพราะรวมหลายแผนกไว้ด้วยกัน พี่ ๆ ในแผนกที่พบมี 4 คน คือ พี่ข้าวตู พี่แตม พี่โม และพี่จ๊ะ ทุกคนต่างมีหน้าที่และงานที่ต้องทำตลอดเวลา ส่วนฉันและเพื่อนที่เป็นเด็กใหม่ค่อนข้างแปลกคนและแปลกที่ หากบอกว่าเราข้ามแม่น้ำเพื่อมาทำงานก็ไม่ผิดนัก สถานที่โดยรอบล้วนแปลกใหม่แม้กระทั่งสถานีที่ลง ฉันค่อนข้างประหม่า ส่วนหนึ่งในใจฉันรู้สึกว่าตนเองไม่รู้จักวิธีเข้าหาคนอายุมากกว่า ความคุ้นเคยนั้นสร้างยากเหลือเกิน ถึงแม้ฉันจะเติบโตมากับครูที่โรงเรียนแม่ ต้องพบผู้คนมากมายที่สลับหมุนเวียนมาพบกัน แต่นั่นคือความคุ้นชินที่เลี่ยงไม่ได้  สิ่งที่ฉันเรียนรู้จากแม่เสมอ คือ ความกระตือรือร้น พยายามและเชื่อฟัง การทำงานกับแม่มาก่อนก็เหมือนทำงานกับผู้ใหญ่คนหนึ่ง ท่านผ่อนปรนกับคนอื่น แต่เข้มงวดกับลูกเสมอมา

           แต่การเริ่มต้นใหม่ไม่ง่าย ฉันไม่กล้าที่จะลงมือทำที่พี่สั่งโดยทันที เพราะเกรงความผิดพลาดทำให้เสียโอกาสไป นั่นเป็นเรื่องที่น่าเสียดายสำหรับการฝึกงานวันแรก ข้อผิดผลาดคือฉันไม่มั่นใจในตัวเอง เมื่อตบดีความคิดในหัวเวลาก็ล่วงไปแล้ว ฉันผิดหวังในตัวเองลึก ๆ จึงได้แต่คิดว่าครั้งหน้าเอาใหม่ หวังว่าการปรับตัวคงไม่ยากจนเกินไป

เข้าสู่ระบบเพื่อแสดงความคิดเห็น

Log in